scent
بوی خاص و متمایز، به ویژه بوی خوش یا مشخصهٔ چیزی.
A distinctive smell, especially one that is pleasant or characteristic.
«بو یا رایحه گلهای تازه فضای اتاق را پر کرد.»
“The scent of fresh flowers filled the room.”
«او عطری با رایحه گلهای شیرین به تن داشت.»
“She wore a perfume with a sweet floral scent.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی درباره بوی کلی صحبت میکنیم قابل جایگزینی با scent است؛ scent معمولا بوی خوش یا لطیفتر را میرساند.
Common. Interchangeable with 'scent' when referring to odor in general; 'scent' often implies a nicer or more delicate smell.
رسمی/غیررسمی. معمولا به بوهای خوشایند اشاره دارد، بهویژه غذا یا گل؛ در زمینههای مثبت جایگزین scent میشود.
Formal/informal. Usually refers to pleasant smells, especially food or flowers; can replace 'scent' in positive contexts.
رسمی. به طور خاص بوی خوش یا شیرین را نشان میدهد، اغلب در صنعت عطر استفاده میشود؛ وقتی زیبایی بو مهم است جایگزین scent است.
Formal. Specifically denotes a pleasant or sweet smell, often used in perfumery; can substitute 'scent' when pleasantness is emphasized.
متضادها
حس کردن یا تشخیص بوی چیزی، به ویژه وقتی حیوانی با بو وجود چیزی را تشخیص میدهد.
To detect or perceive a smell, especially an animal detecting the presence of something by smell.
«سگ رد بو را حس کرد و شروع به دنبال کردن آن کرد.»
“The dog scented the trail and began to follow it.”
«او پیش از دیگران خطر را حس کرد.»
“She scented danger before anyone else did.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. هنگامی که درباره تشخیص بو صحبت میشود، مترادف هستند؛ scent اغلب به کشف دقیقتر یا عمدیتری اشاره دارد، به ویژه توسط حیوانات.
Common. Synonymous when referring to detecting odor; 'scent' may suggest a more acute or intentional detection, especially by animals.
رسمی. به معنای توجه یا کشف چیزی، از جمله از طریق بو؛ وقتی کشف با بو اهمیت دارد جایگزین scent میشود.
Formal. Means to notice or discover something, including via smell; can replace 'scent' when emphasizing discovery by smell.