verb (فعل)formalpast (گذشته): sufficedpast participle (مفعولی): sufficed-ing (حال): sufficing3rd (سوم): suffices
فعل — کافی بود
کافی بودکفا کرد
گذشته فعل suffice به معنی کافی بودن یا کفایت کردن.
Past tense of suffice; to be enough or adequate.
«پاسخ سریع کافی بود.»
“A quick reply sufficed.”
«یک مثال برای اثبات مطلب کافی بود.»
“One example sufficed to prove the point.”