bein
/biːn/
noun (اسم)archaic
اسم — بودن (گویشی)
بودن (گویشی)
شکل اسکاتلندی یا گویشی شکل گذشته فعل 'بودن'.
A Scottish or dialect form of 'been', the past participle of 'be'.
«قبلاً آنجا بودهام.»
“Ah’ve bein there before.”
«او امروز رفتار خوبی داشته است.»
“He’s bein good today.”