حسی که وقتی چیزی را باور نمیکنیم چون غافلگیرکننده یا شگفتآور است.
The feeling of not believing something is true or real, often because it is surprising or shocking.
«او پس از شنیدن خبر سرش را با ناباوری تکان داد.»
“He shook his head in disbelief after hearing the news.”
«زمانی که گلدان شکسته را دید، بیباوریاش کاملاً مشخص بود.»
“Her disbelief was clear when she saw the broken vase.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به نگرش پرسشگرانه مبتنی بر شک اشاره دارد؛ در موقعیتهای فکری جایگزین مناسبی است ولی برای واکنشهای احساسی نیست.
Formal. Refers to a questioning attitude often based on doubting accepted opinions; can replace disbelief in more intellectual contexts but not emotional reactions. E.g., 'His disbelief was emotional, not skepticism.'
رایج. گاهی به جای disbelief استفاده میشود اما تمرکز روی پرسش است نه رد کامل؛ مثلاً «من درباره داستان شک دارم» و «او بیباور بود» تفاوت دارند.
Common. Can sometimes substitute for disbelief when there is uncertainty, but doubt implies questioning rather than outright rejection. For example, 'I have doubts about the story' vs. 'She was in disbelief'.