تمایل نداشتن به انجام دادن دستورات یا قوانین؛ نافرمان بودن.
Not willing to obey rules, commands, or authority.
«بچه نافرمان از اطاعت کردن دستورها امتناع کرد.»
“The disobedient child refused to follow instructions.”
«سربازان نافرمان توسط فرماندهانشان مجازات شدند.»
“Disobedient soldiers were punished by their commanders.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی کسی به طور فعال در برابر قدرت مقاومت میکند به کار میرود، مثلاً «نوجوان شورشی»؛ ولی برای نافرمانی ساده مناسب نیست.
Common. Often used when someone actively resists authority, especially in a strong or ongoing way—'rebellious teenager' works well but not for a simple disobedience.
رسمی/غیررسمی. کسی را توصیف میکند که به طور آشکار در برابر قدرت مقاومت میکند و معمولاً معنی نافرمانی آگاهانه دارد.
Formal/informal. Describes someone openly resisting or challenging authority—usable interchangeably with 'disobedient' when the resistance is clear and intentional.