distinctive
دارای ویژگی خاص و منحصر بهفرد که شخص یا چیز را به راحتی قابل تشخیص میکند.
Having a unique quality that makes someone or something easily recognizable.
«صدای متمایز او باعث شد به راحتی شناخته شود.»
“Her distinctive voice made her easily recognizable.”
«معماری متمایز ساختمان گردشگران زیادی را جذب میکند.»
“The building’s distinctive architecture draws many tourists.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. وقتی تاکید روی یگانه بودن است جایگزین distinctive میشود؛ unique شدت بیشتری از انحصاری بودن دارد، مثل 'سبک منحصربهفرد'.
Common. Interchangeable with 'distinctive' when emphasizing one-of-a-kind qualities; 'unique' is stronger in exclusivity, e.g., 'unique style.'
روزمره. معمولاً قابل جایگزینی است اما characteristic خنثیتر است و صفات معمولی را توصیف میکند، نه لزوماً منحصربهفرد.
Common. Often interchangeable but 'characteristic' is more neutral, describing typical traits rather than uniqueness.