fracture

frac·ture/ˈfrækʧər/

1noun (اسم)common

plural (جمع): fractures

شکستگی

شکستگی در استخوان یا مواد سخت.

A break in a bone or hard material.

«او دچار شکستگی در بازویش شد.»

“He suffered a fracture in his arm.”

«شکستگی نیاز به گچ گرفتن برای بهبودی دارد.»

“The fracture requires a cast for healing.”

تفاوت با واژه‌های مشابه

break— شکستگی

رایج. اصطلاح کلی برای شکستن؛ در گفتار روزمره استفاده می‌شود.

Common. General term for breakage; used in everyday speech.

crack— ترک

شکستی که ممکن است جزئی یا کوچک باشد؛ کمتر شدید از fracture.

A break that may be partial or small; less severe than fracture.

2verb (فعل)common

past (گذشته): fracturedpast participle (مفعولی): fractured-ing (حال): fracturing3rd (سوم): fractures

شکستن

شکستن یا ترک برداشتن استخوان یا ماده سخت.

To break or crack a bone or hard material.

«او در حادثه پایش شکست.»

“She fractured her leg in the accident.”

«فلز تحت فشار شکست.»

“The metal fractured under pressure.”

تفاوت با واژه‌های مشابه

break— شکستن

رایج. در بسیاری موارد به صورت متقابل به کار می‌رود.

Common synonym used interchangeably in context.