baal
/bɑːl/
noun (اسم)archaicplural (جمع): Ba'als
اسم — بعل
بعلارباب
عنوانی به معنی «ارباب» یا «سرور» که برای خدایان باستانی سامی به کار میرفت.
A title meaning 'lord' or 'master' used for various ancient Semitic gods.
«بعل در کنعان باستان پرستش میشد.»
“Baal was worshipped in ancient Canaan.”
«معبد به بعل اختصاص داده شده بود.»
“The temple was dedicated to Baal.”