گذشته فعل «calm» به معنی آرامکردن یا بیهیجان کردن کسی یا چیزی.
Past tense and past participle of 'calm', meaning to make someone or something peaceful or less agitated.
«او بچه گریان را آرام کرد.»
“She calmed the crying baby.”
«معلم کلاس پرسروصدا را آرام کرد.»
“The teacher calmed the noisy classroom.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی آرامکردن همراه با دلگرمی است مناسبتر است؛ میتواند جای calm بگیرد اما ظریفتر و حمایتکنندهتر است.
Common. Often used when calming involves comforting someone emotionally or physically — 'She soothed the child' fits well. It can replace 'calmed' in many contexts but is more gentle and nurturing.
رایج. به بازگرداندن نظم اشاره دارد؛ وقتی تمرکز بر نظم باشد جایگزین مناسبی است.
Common. Implies restoring order or stability, e.g. 'He settled the crowd.' Can replace 'calmed' when focusing on order rather than emotion.