arrogance
حسی که فرد درباره اهمیت یا تواناییهای خود دارد و باعث بیاحترامی به دیگران میشود.
An attitude of having an exaggerated sense of one's own importance or abilities, often leading to a lack of respect for others.
«تکبر او باعث شد سخت بتواند دوست پیدا کند.»
“His arrogance made it hard for him to make friends.”
«بهخاطر تکبرش، احترامش را از دست داد.»
“She lost respect because of her arrogance.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. رسمیتر و بیشتر در بافت ادبی یا تاریخی بهکار میرود؛ به غرور بیشازحد منجر به سقوط اشاره دارد. در محاورات عمومی استفاده نمیشود.
Formal/literary. More formal and often used in literary or historical contexts; implies excessive pride leading to downfall. Not used in casual contexts.
رسمی/غیررسمی. در مواردی به جای arrogance استفاده میشود که به خودبزرگبینی یا اهمیت دادن غیرواقعی به خود اشاره دارد ولی در زبان روزمره کمتر رایج است.
Formal/informal. Can replace arrogance in contexts emphasizing vanity or unrealistic self-importance. Less common than arrogance in everyday speech.