conciliation
فرآیند میانجیگری برای رساندن طرفهای مخالف به توافق و حل اختلاف.
The process of bringing opposing parties to agreement to resolve a dispute.
«آنها برای جلوگیری از دادخواست پرهزینه به میانجیگری پرداختند.»
“They entered conciliation to avoid a costly lawsuit.”
«سازمان کارگری و مدیریت پس از مذاکرات به آشتی رسیدند.»
“The union and management reached conciliation after negotiations.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در زمینههای حقوقی و دیپلماتیک به عنوان جایگزینی برای conciliation استفاده میشود، مخصوصاً تأکید بر حضور یک شخص ثالث بیطرف.
Formal. Often used in legal and diplomatic contexts as an alternative to conciliation, especially emphasizing a neutral third party's involvement.
رسمی. به فرایند حل اختلاف الزامآورتر نسبت به conciliation اشاره دارد؛ همیشه قابل جایگزینی نیست چون آرای داوری قابلیت اجرا دارند.
Formal. Refers to a more binding dispute resolution than conciliation; not always interchangeable as arbitration decisions are enforceable.