conclusive
به گونهای که یک مسئله را به طور قطعی و نهایی اثبات کند.
Serving to prove a case; decisive and final.
«آزمایش دیانای اثبات قطعی بیگناهی او بود.»
“The DNA test gave conclusive proof of his innocence.”
«در این پرونده هیچ مدرک قاطعی وجود ندارد.»
“There is no conclusive evidence in this case.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. معمولاً در معنای نتیجه قطعی و نهایی با conclusive قابل جایگزینی است — مثل «پیروزی سرنوشتساز» یا «اثبات قطعی». همچنین میتواند به توانایی تصمیمگیری اشاره کند.
Common. Often interchangeable with 'conclusive' when meaning final and definite outcome — 'a decisive victory' or 'a conclusive proof'. 'Decisive' can also imply ability to make decisions.
رسمی. وقتی تأکید بر اثبات نهایی و قاطع باشد، مترادف conclusive است — «ادله قطعی» شبیه «ادله نهایی» است.
Formal. Synonymous with 'conclusive' when emphasizing final and authoritative proof — 'definitive evidence' is similar to 'conclusive evidence'.