defiance
اسم — نافرمانی
حالت مقاومت جسورانه یا نافرمانی آشکار در برابر قدرت یا نیروی مخالف.
A bold resistance or open disobedience to authority or opposing force.
«سرکشی او در برابر قوانین همه را شوکه کرد.»
“His defiance of the rules shocked everyone.”
«او با امتناع از رفتن، نافرمانی از خود نشان داد.»
“She showed defiance by refusing to leave.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/متداول. در موارد مخالفت با قدرت، جایگزین defiance است.
Common/formal. Interchangeable with 'defiance' in contexts of opposing authority or force, e.g. 'defiance against the law' and 'resistance against the law' are similar.
رسمی/متداول. شورش سازماندهی شدهتر است و برای سرکشی کودک مناسب نیست.
Formal/common. Implies more organized or large-scale resistance than 'defiance'. Works in political contexts but not casual individual acts, e.g. 'child's defiance' isn't 'rebellion'.