pleb
اسم — عوام
فردی عادی، به ویژه از طبقات پایینتر جامعه، که معمولاً به صورت تحقیرآمیز یا غیررسمی استفاده میشود.
An ordinary person, especially one of the lower social classes, typically used in a derogatory or informal way.
«فقط یک فرد عامی از چنین سرگرمی بیکلاسی لذت میبرد.»
“Only a pleb would enjoy such unsophisticated entertainment.”
«او نظرات آنها را به عنوان شکایات معمول افراد بیکلاس رد کرد.»
“He dismissed their opinions as typical pleb complaints.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. اصطلاحی خنثی برای کسی که از طبقه اشراف نیست. میتواند جایگزین 'pleb' شود وقتی به کسی از جمعیت عمومی بدون مفهوم تحقیرآمیز اشاره میشود. 'A commoner can become king' درست است، 'A pleb can become king' توهینآمیز به نظر میرسد.
Common. A neutral term for a person who is not of noble rank. Can replace 'pleb' when referring to someone from the general population without the derogatory implication. 'A commoner can become king' works, 'A pleb can become king' would sound insulting.
رسمی/فنی. به عضوی از طبقه کارگر اشاره دارد، به ویژه در نظریه مارکسیستی. میتواند جایگزین 'pleb' در بافت دانشگاهی یا جامعهشناختی شود، اما 'pleb' غیررسمی و تحقیرآمیز است. 'The proletariat will rise' درست است، 'The plebs will rise' غیررسمیتر و تحقیرآمیزتر است.
Formal/technical. Refers to a member of the working class, especially in Marxist theory. Can replace 'pleb' in a more academic or sociological context, but 'pleb' is informal and derogatory. 'The proletariat will rise' works, 'The plebs will rise' is more informal and scornful.