residence
محلی که فرد در آن زندگی میکند؛ خانه یا محل سکونت.
A place where someone lives; a home or dwelling.
«محل سکونت آنها نزدیک مرکز شهر است.»
“Their residence is near the city center.”
«محل سکونت رسمی سفیر بزرگ است.»
“The official residence of the ambassador is large.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. زمانی که درباره محل زندگی فرد است در زبان غیررسمی یا محاورهای قابل جایگزینی است. مثلاً «او خانهاش را ترک کرد» در برابر «او محل سکونتش را ترک کرد».
Everyday. Interchangeable with 'residence' when referring to someone's living place in informal or neutral contexts. For example, 'She left her home' vs 'She left her residence.'
رسمی. در زمینههای حقوقی یا اداری بیشتر به کار میرود و در مکالمات روزمره کمتر استفاده میشود.
Formal. More technical or legal than 'residence', often in official contexts like property or census. Not usually used in casual speech.
عمل یا وضعیت سکونت داشتن در جایی.
The act or fact of living somewhere.
«اقامت او در آن کشور پنج سال طول کشید.»
“His residence in the country lasted five years.”
«اقامت در خارج میتواند دید شما را گسترش دهد.»
“Residence abroad can broaden your perspective.”
تفاوت با واژههای مشابه
معمولی. وقتی روی عمل سکونت تأکید شود جایگزین residence میشود. مثلاً «سکونت در یک شهر» در برابر «زندگی در یک شهر».
Common. Can substitute 'residence' when emphasizing the act of residing rather than the physical place. For example, 'residence in a city' vs 'living in a city'.
رسمی/فنی. بیشتر به صورت انتزاعی و حقوقی به کار میرود و در گفتار روزمره کم استفاده است.
Formal/technical. More abstract and legalistic, often for places where people live but rarely used in everyday speech.