self
ذات یا هویت اصلی هر فرد که آن را از دیگران متمایز میکند، بهویژه در عمل به خود یا اندیشیدن درباره خود.
A person’s essential being that distinguishes them from others, especially considered as the object of introspection or reflexive action.
«او آرامش را در درون خود یافت.»
“She found peace within herself.”
«قبل از قضاوت درباره دیگران، خود را بشناس.»
“Know thyself before judging others.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/معمولی. در موارد انعکاسی جایگزین هم است مثلاً در «او خود را زخمی کرد»، اما خود به تنهایی معمولاً اسم یا صفت است، نه ضمیر انعکاسی.
Formal/standard. Interchangeable in reflexive contexts, e.g. 'He hurt himself', but 'self' alone is often used as a noun or adjective, not reflexive pronoun.
فرد به عنوان موضوع آگاهی و تأمل درونی خودش؛ هویت و فردیت خودش.
A person as the object of their own reflective consciousness; one's identity or individuality.
«او در بحران با خودش دست و پنجه نرم میکرد.»
“He struggled with his self during the crisis.”
«توسعه یک خود قوی برای اعتماد به نفس مهم است.»
“Developing a strong self is important for confidence.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. برای ویژگیهایی که شخص یا گروه را تعریف میکند به کار میرود، گاهی با خود هم معنی است اما هویت زمینه اجتماعی گستردهتری دارد.
Formal. Used for the characteristics that define a person or group, sometimes interchangeable with 'self' but 'identity' is broader socially.
کاری که به تنهایی و بدون کمک دیگران انجام شود.
Done by oneself without help from others.
«او یک دوره خودآموز را کامل کرد.»
“She completed a self study course.”
«این رستوران سرویس خودکار دارد.»
“This is a self service restaurant.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/فنی. مربوط به استقلال است اما بیشتر برای نهادها یا سیستمها استفاده میشود و در مکالمه روزمره جایگزین نیست.
Formal/technical. Related to independence but often used for entities or systems, not directly interchangeable in everyday contexts.