sovereign
حاکم عالیرتبه، بهویژه پادشاه یا ملکهای که قدرت کامل دارد.
A supreme ruler, especially a monarch with full sovereign power.
«آن حاکم با حکمت امپراتوری را اداره کرد.»
“The sovereign ruled the kingdom wisely.”
«حاکم در همه امور نظر نهایی را دارد.»
“The sovereign has the final say in all matters.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. وقتی درباره پادشاه یا ملکه صحبت میشود، قابل تعویض با sovereign است اما برای قدرت عالی کلی به کار نمیرود.
Formal. Interchangeable with 'sovereign' when referring to a king or queen ruling a country — e.g., 'the monarch signed the law'. Not used for general supreme authority.
معمولی. در بیشتر موارد به معنای کسی که قدرت دارد قابل جایگزینی است اما کمتر رسمی و کلیتر است.
Common. Can replace 'sovereign' in many contexts meaning a leader with power, but may be less formal and more general — 'the ruler declared war' works fine.
متضادها
دارای قدرت کامل و مستقل بر سرزمین یا مردم.
Having full independent authority and supreme power over a territory or people.
«این کشور یک دولت مستقل است که در جهان شناخته شده است.»
“The country is a sovereign state recognized worldwide.”
«ملکه قدرت مطلق بر قلمرو خود داشت.»
“The queen held sovereign power over her realm.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/معمولی. در موقعیتهای قدرت یا مقام بالاتر جایگزین است اما بیشتر به رتبه اشاره دارد نه استقلال قانونی.
Formal/common. Can replace 'sovereign' in contexts of highest authority or power but usually describes rank or status rather than legal independence.
رسمی. به معنای خودگردان نزدیک است ولی تمرکز روی مدیریت خود است نه قدرت مطلق؛ بیشتر برای مناطق و سازمانها به کار میرود.
Formal. Similar meaning but emphasizes self-governance rather than absolute power; used usually for regions or organizations.