warrant
مدرک رسمی که اجازه انجام کاری مثل بازداشت یا جستجو را میدهد.
An official document authorizing an action such as an arrest or a search.
«پلیس قبل از ورود به خانه حکم را نشان داد.»
“The police showed a warrant before entering the house.”
«قاضی حکم بازداشت او را صادر کرد.»
“The judge issued a warrant for his arrest.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. وقتی منظور اجازه رسمی است جایگزین warrant میشود، اما برای دستور قضایی مناسب نیست.
Formal. Can replace warrant when referring to official permission, but not legal arrest orders; for example, 'driver's license' works, but not for police actions.
رسمی/رایج. برای اجازههای رسمی استفاده میشود، ولی برای حکم قانونی خیر.
Formal/common. Often used for official permissions but not legal orders; can replace warrant in some contexts like 'building permit'.
متضادها
دلیل یا توجیهی برای چیزی بودن.
To justify or give reason for something.
«شواهد دلیل انجام تحقیق بیشتر است.»
“The evidence warrants further investigation.”
«این اشتباه نیاز به اصلاح فوری دارد.»
“This error warrants immediate correction.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج/رسمی. وقتی معنای موجه بودن دارد قابل جایگزینی است.
Common/formal. Interchangeable when meaning to show something is reasonable. For example, 'His actions justify his punishment.'
رسمی. وقتی به معنای اجازه دادن است در چارچوب قانونی جایگزین میشود.
Formal. When warrant means to permit, can be interchangeable in legal contexts; e.g. 'The law authorizes searches.'
رسمی اجازه دادن یا تضمین چیزی کردن.
To officially authorize or guarantee something.
«قرارداد پرداخت کامل هنگام تحویل را تضمین میکند.»
“The contract warrants full payment upon delivery.”
«گارانتی تضمین میکند که محصول بدون نقص است.»
“The warranty warrants that the product is defect-free.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. وقتی معنای مجوز دادن دارد جایگزین میشود.
Formal. Can be used interchangeably when warrant means to give official permission.
رایج/رسمی. روی تضمین تاکید دارد و بسته به زمینه قابل جایگزین است.
Common/formal. Emphasizes assurance; sometimes interchangeable depending on context.