mahkûm
صفت — محکوم
به شخصی گفته می‌شود که دادگاه او را به مجازاتی، به‌ویژه زندان، محکوم کرده است.
انگلیسی: convictedآذربایجانی: məhkum
«زندانی امروز آزاد شد.»
“Mahkûm bugün serbest kaldı.”
«محکوم مجازات طولانی گرفت.»
“Mahkûm uzun süre ceza aldı.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
hükümlü اصطلاح حقوقیِ دقیق‌تر برای کسی است که حکم قطعی دارد.
صفت — مجبور
ناچار یا مجبور به انجام‌دادنِ کاری یا بودن در وضعیتی است.
انگلیسی: compelledآذربایجانی: məcbur
«ناچاریم با اتوبوس برویم.»
“Otobüsle gitmeye mahkûmuz.”
«مجبور نیستی در خانه بمانی.»
“Evde kalmaya mahkûm değilsin.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
mecbur در گفتار روزمره رایج‌تر است.
صفت — محکوم به شکست
سرانجام بدی که گریز از آن ممکن نیست در انتظارِ چیزی بودن را می‌رساند.
انگلیسی: doomedآذربایجانی: məhkum
«این پروژه محکوم به شکست است.»
“Bu proje başarısızlığa mahkûm.”
«طرح از ابتدا محکوم به شکست به نظر می‌رسید.»
“Plan baştan mahkûm görünüyordu.”