dissuading
فعل — منع کردن
کسی را متقاعد کردن که کاری را انجام ندهد.
Persuading someone not to take a particular course of action.
«او ساعتها صرف منصرف کردن او از ترک شغلش کرد.»
“She spent hours dissuading him from quitting his job.”
«والدین مشغول منصرف کردن فرزندانشان از بازی با ترقه بودند.»
“The parents were busy dissuading their children from playing with fireworks.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. زمانی قابل جایگزینی است که به کاهش شور و شوق یا اعتماد به نفس برای انجام کاری اشاره دارد. 'Discouraging someone from taking risks' و 'dissuading someone from taking risks' هر دو صحیح هستند. 'Dissuading' به بحث فعال اشاره دارد، 'discouraging' میتواند ظریفتر یا غیرمستقیمتر باشد.
Common. Interchangeable when implying a reduction in enthusiasm or confidence for an action. 'Discouraging someone from taking risks' works, as does 'dissuading someone from taking risks'. 'Dissuading' implies active argument, 'discouraging' can be more subtle or indirect.
رسمی. زمانی قابل جایگزینی است که به جلوگیری از انجام کاری از طریق ترس یا تردید اشاره دارد. 'Deterring crime' بر جلوگیری از طریق تهدید تمرکز دارد، در حالی که 'dissuading a friend from a bad decision' بر متقاعد کردن. 'Deterring' به نیروی بازدارنده قویتر، اغلب خارجی، اشاره دارد.
Formal. Interchangeable when preventing an action through fear or doubt. 'Deterring crime' focuses on prevention through threat, while 'dissuading a friend from a bad decision' focuses on persuasion. 'Deterring' implies a stronger, often external, preventative force.