renegade
شخصی که عقیده یا گروه مذهبی یا سیاسی خود را ترک کرده و خیانتکار محسوب میشود.
A person who abandons a religious or political belief or cause; a deserter or traitor.
«او پس از پیوستن به گروه مخالف به خیانتکار متهم شد.»
“He was labeled a renegade after joining the opposition group.”
«خیانتکار به همرزمانش پشت کرد و به طرف مقابل گروید.»
“The renegade betrayed his comrades and switched sides.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در زمینه خیانت یا شکستن عهد برابر است، مثلاً سربازی که فرار میکند. برای اختلافات جزئی به کار نمیرود.
Formal. Synonymous in contexts involving betrayal of trust or allegiance, e.g. a soldier who deserts. Not used for minor disagreements.
رسمی. اشاره به کسی که از یک عقیده یا کشور دست میکشد، مخصوصاً در زمینههای سیاسی کاربرد دارد ولی در خیانت شخصی کاربرد ندارد.
Formal. Refers to someone who abandons a cause or country, interchangeable in political contexts but not for personal betrayal.
متضادها
صفتی برای کسی که طغیانگر است یا گروه، عقیده یا علت خود را ترک کرده است.
Describing someone who behaves rebelliously or abandons a group, cause, or belief.
«سرباز سرکش از اطاعت فرمانها امتناع کرد.»
“The renegade soldier refused to follow orders.”
«یک جناح سرکش از حزب اصلی جدا شد.»
“A renegade faction broke away from the main party.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در زمینه نافرمانی یا سرپیچی به طور خاص در میان جوانان یا مخالفت سیاسی قابل تعویض است.
Common. Interchangeable in contexts of defiance or disobedience, especially youth or political dissent.
رسمی. به طور خاص به کسی گفته میشود که دین خود را ترک کرده و عمدتاً در زمینههای مذهبی به کار میرود.
Formal. Specifically means someone who abandons a religious faith, used chiefly in religious contexts.