righteous
با اخلاق، درستکار و مطابق با اصول اخلاقی؛ کسی که همیشه کارهای درست انجام میدهد.
Morally right or justifiable; acting in an upright, virtuous, or ethical manner.
«او در جامعهاش به عنوان مردی درستکار شناخته میشد.»
“He was known as a righteous man in his community.”
«خشم عادلانه او با بیعدالتی توجیه میشد.»
“Her righteous anger was justified by the injustice.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. بر فضیلت اخلاقی و استانداردهای بالای رفتاری تأکید دارد، اغلب به معنای تعهد عمدی به نیکی است. میتواند جایگزین 'righteous' شود وقتی شخصیت یک فرد را توصیف میکند، اما برای اعمال کمتر رایج است.
Formal/literary. Emphasizes moral excellence and high standards of behavior, often implying a deliberate commitment to goodness. Can replace 'righteous' when describing a person's character, but less common for actions. 'A virtuous life' works, 'a virtuous act' less common than 'a righteous act'.
رایج. به معنای صداقت و یکپارچگی اخلاقی است، اغلب با حس مقاومت در برابر وسوسه یا فساد. در توصیف شخصیت با 'righteous' قابل تعویض است، اما 'upright' کمتر در زمینههای مذهبی به کار میرود.
Common. Implies honesty and moral integrity, often with a sense of resisting temptation or corruption. Interchangeable with 'righteous' for describing character, but 'upright' is less likely to be used in religious contexts. 'An upright citizen' works.