تنها زندگی کردن یا بودن؛ بدون همراه و همدم.
Living or existing alone; without companions.
«او زندگی تنهایی در کوهها داشت.»
“He led a solitary life in the mountains.”
«گرگ تنها خیلی دور از گله سرگردان بود.»
“The solitary wolf wandered far from the pack.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی بخواهیم بودن بدون دیگران را تأکید کنیم قابل تعویض است اما alone عمومیتر و همچنین قید است. زمانی که رسمی یا تأکید بر انزوا باشد، solitary استفاده میشود.
Common. Interchangeable when emphasizing being without others, but 'alone' is more general and also an adverb. Use 'solitary' when formal or emphasizing isolation.
رسمی. به جدا بودن فیزیکی یا اجتماعی اشاره دارد. وقتی تأکید بر جدایی است میتواند جایگزین solitary شود، نه صرفاً بودن تنها.
Formal. Refers to being separated from others physically or socially. Can replace 'solitary' when emphasizing separation, not just being alone.