substance
مادهای مشخص با ویژگیهای یکنواخت؛ جنس یا ماده فیزیکی.
A particular kind of matter with uniform properties; material.
«آب مادهای است متشکل از هیدروژن و اکسیژن.»
“Water is a substance made of hydrogen and oxygen.”
«این ماده سمی است و باید با احتیاط با آن برخورد شود.»
“This substance is toxic and should be handled carefully.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در اشاره به ماده فیزیکی تقریباً جایگزین substance است؛ material معمولاً در صنایع یا پارچهسازی کاربرد دارد.
Common. Almost interchangeable with substance when referring to physical matter; 'material' is often used in manufacturing or textiles context.
رایج/رسمی. اصطلاح علمی کلیتر برای ماده فیزیکی؛ در برخی موارد ممکن است انتزاعی باشد.
Common/formal. More general scientific term for physical material; can be abstract in some contexts.
متضادها
مفهوم اصلی، ذات یا محتوای اصلی چیزی.
The essential meaning, essence, or main content of something.
«مغز استدلال او سخت قابل فهم بود.»
“The substance of his argument was difficult to understand.”
«روی محتوا تمرکز کن، نه فقط روی شکل گزارش.»
“Focus on the substance, not just the style of the report.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. بر ذات یا ماهیت بنیادی تاکید دارد؛ اغلب در متون فلسفی یا انتزاعی کاربرد دارد.
Formal. Emphasizes core or fundamental nature; used often in abstract or philosophical contexts.
رایج. به بخش مرکزی یا مهمترین بخش اشاره دارد؛ در برخی موارد قابل جایگزینی است اما بیشتر معنای فیزیکی دارد.
Common. Refers to the central or most important part; interchangeable in some contexts but more physical.