ویژگی یا حالتی که نیاز به توجه یا اقدام فوری به دلیل اهمیت یا جدیت دارد.
The quality or state of needing immediate attention or action due to importance or seriousness.
«فوریت موقعیت نیاز به واکنش فوری داشت.»
“The urgency of the situation required immediate response.”
«پزشکان فوریت درمان سریع بیمار را درک کردند.»
“Doctors recognized the urgency to treat the patient quickly.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. بر بدون تأخیر بودن تأکید دارد و زمانی که زمان مد نظر باشد جایگزین فوریت میشود، مثلاً «فوریت تصمیم». در مکالمه روزمره کمتر استفاده میشود.
Formal. Focuses on happening without delay and can replace 'urgency' when emphasizing time, e.g. 'the immediacy of the decision'. Less common in everyday speech.
رایج/رسمی. به موقعیتهای جدی و غیرمنتظره با نیاز به پاسخ سریع اشاره دارد. همیشه قابل تعویض نیستند چون اضطرار خاصتر و ملموستر از فوریت است.
Common/formal. Refers to unexpected serious situations needing quick response. Not always interchangeable since 'emergency' is more specific and concrete than 'urgency'.
رایج. به اهمیت اشاره دارد اما لزوماً به اقدام فوری نیست؛ فقط وقتی بر تقدم اشاره شود جایگزین فوریت میشود، مثلاً «دادن اولویت به کارها».
Common. Related to importance but does not necessarily mean immediate action; can replace 'urgency' only when highlighting precedence, e.g. 'giving priority to tasks'.