restrictive
اینگونه که محدودیت یا قید و بند ایجاد کند؛ آزادی عمل یا فعالیت را محدود کند.
Imposing limits or constraints; limiting action or freedom.
«کد لباس محدودکننده مدرسه باعث ناراحتی برخی دانشآموزان شد.»
“The school's restrictive dress code angered some students.”
«قوانین محدودکننده میتوانند آزادیهای فردی را محدود کنند.»
“Restrictive laws can limit personal freedoms.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج است. غالبا جایگزین restrictive میشود وقتی روی محدودیت تاکید باشد، مثلاً limiting rules. همیشه به اندازه formal یا دقیق در متون حقوقی یا دستوری نیست.
Common. Can often replace 'restrictive' when emphasizing limitation or boundary, e.g. 'limiting rules'. Not always as formal or precise in legal or grammatical contexts.
رسمی است. بیشتر وقتی زور یا اجبار برای محدود کردن آزادی تاکید میشود به کار میرود. در مکالمه روزمره کمتر از restrictive رایج است.
Formal. Used especially in contexts emphasizing force or necessity limiting freedom. Less common in everyday speech than 'restrictive'.
در دستور زبان، به بند یا عبارتی گفته میشود که اسم را محدود یا تعریف میکند و برای معنی جمله ضروری است.
In grammar, describing a clause that limits or defines the noun it modifies, essential for the sentence's meaning.
«یک بند محدودکننده معنی اسم را تغییر میدهد.»
“A restrictive clause changes the meaning of the noun.”
«عبارت «که به من دادی» در این جمله محدودکننده است.»
“The phrase 'that you gave me' is restrictive in this sentence.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/فنی. مخصوص بندهای تعریفی در دستور زبان جایگزین restrictive میشود. بیرون از زبانشناسی قابل تعویض نیست.
Formal/technical. Used instead of 'restrictive' specifically for clauses that define nouns in grammar. Not interchangeable outside linguistic context.
رایج، به ماهیت بندهای ضروری اشاره دارد. هممعنی کامل نیست اما در دستور زبان کاربردهای مشترک دارد.
Common, describes the nature of clauses that provide necessary information. Not a perfect synonym but often overlaps in grammar contexts.