surrender
واگذاری کنترل یا تسلیم شدن در برابر دیگری، معمولاً در شرایط درگیری یا رقابت.
To give up possession or control to another, often in a conflict or competition.
«ارتش پس از روزها مبارزه تسلیم شد.»
“The army surrendered after days of fighting.”
«او حاضر نشد حقوقش را واگذار کند.»
“She refused to surrender her rights.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/معمولی. اغلب در زمینه درگیریها و موقعیتهای رسمی جایگزین surrender میشود، مثل 'yield to the enemy'. در مکالمات روزمره کمتر برای تسلیم شخصی استفاده میشود.
Formal/common. Can often replace 'surrender' in conflicts and formal contexts, e.g., 'yield to the enemy'. Less common in everyday speech for personal surrender.
روزمره و غیررسمی. در موقعیتهای غیررسمی قابل تعویض با surrender است، ولی give up معنای کلیتری دارد و ممکن است فقط به ترک تلاش اشاره کند، نه لزوماً تسلیم رسمی.
Everyday, informal. Interchangeable with 'surrender' in casual contexts, but 'give up' is more general and can mean quitting any effort, not necessarily formal surrender.
عمل یا حالت تسلیم شدن یا واگذاری کنترل، بهویژه در موقعیتهای درگیری یا رقابت.
The act or instance of giving up control, especially in a conflict or competition.
«تسلیم آنها جنگ را پایان داد.»
“Their surrender ended the war.”
«تسلیم بدون قید و شرط بود.»
“The surrender was unconditional.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. معمولاً برای تسلیم رسمی یا نظامی استفاده میشود و در مکالمات روزمره کمتر کاربرد دارد.
Formal/literary. Typically used for official or formal surrender, often in historical or military contexts. Less common in everyday speech.
معمولی. بیشتر به باختن در مسابقه یا جنگ اشاره دارد و همیشه به معنای تسلیم فعال نیست، اما مرتبط است.
Common. Refers more broadly to losing a competition or battle; not always implies active surrender but a related concept.