two-dimensional
صفت — دوبعدی
دارای طول و عرض ولی بدون عمق یا ارتفاع؛ مسطح.
Having length and width but no depth; flat.
«دایره یک شکل دوبعدی است.»
“A circle is a two-dimensional shape.”
«نقشه شهر را به‌صورت یک طرح دوبعدی نشان می‌دهد.»
“The map shows the city as a two-dimensional plan.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
روزمره. برای تصویرها و سطح‌ها جایگزین می‌شود، مثل flat image، اما در متن‌های ریاضی و علمی برای شکل‌ها و فضاها two-dimensional ترجیح داده می‌شود.
Everyday. Replaces 'two-dimensional' for pictures and surfaces — 'a flat image' — but math and science texts prefer 'two-dimensional' for shapes and spaces.
صفت — سطحی
سطحی و بی‌عمق؛ فاقد پیچیدگی و واقع‌گرایی، به‌ویژه درباره‌ی شخصیت‌های داستان.
Lacking depth or complexity; not realistic or fully developed, especially of fictional characters.
«منتقدان گفتند شخصیت شرور بیش از حد سطحی و تک‌بعدی بود.»
“Critics said the villain was too two-dimensional.”
«او نقشی می‌خواست که فقط یک معشوق تک‌بعدی و سطحی نباشد.»
“She wanted a role that wasn't just a two-dimensional love interest.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
روزمره. برای شخصیت‌ها یا ایده‌های کم‌عمق جایگزین می‌شود، مثل shallow characters، اما shallow درباره‌ی ارزش‌های یک آدم هم به کار می‌رود که two-dimensional چنین کاربردی ندارد.
Everyday. Fits characters or ideas with little depth — 'shallow characters' — but 'shallow' is also a judgment of a person's values, which 'two-dimensional' is not.
کمی رسمی. برای بازنمایی‌ها و تحلیل‌ها مناسب است، مثل superficial portrayal، اما در نقد شخصیت‌های داستان به اندازه two-dimensional گویا نیست.
Slightly formal. Works for portrayals and analysis — 'a superficial portrayal' — but it is less pointed than 'two-dimensional' when criticizing a story's characters.